Şu fani dünyama açılan en baki pencerem. Hayata dair kurumuş dallarıma, tarlalarıma düşüp can veren cemrem. Desem ki gözlerim bakarken, ellerim tutarken, ayaklarım yürürken bilirim acziyetim nefsimden. Ümmetinin de en günahkâr ve en aciz kulu benken... Affedilmek simsiyah bir düzlemde beyaz bir noktayı aramaksa ya da bembeyaz bir düzlem üzerinde siyah bir noktayı bulup silmekse... Eyvah eyvah Rabbim.

Ağlayarak araladığım kapıların ardında umuda göç vermişken acılarım, yalın ayak hayallerim vardı ayağımın altında çivi olmuş ya hayatım.

Hani anne çocuğundan çocuk annesinden, insanlık insandan kaçarken... Aş bildiğimiz üzerine el koyup yemin edebildiğimiz ekmek: Çağdaşlık etiketiyle bilmem kaç çatal bilmem kaç kaşıkla itilip kakılırken... Açlık hissi doyumluk değil tadımlık olmuşsa, adaletin hangi kefesi boş kalır bilemem.

Senden başka kimsesi olmayan kalbimin cadde cadde,sokak sokak,ev ev boşaltılmışken...Senin bildi bileli üşür olmuş ayaklarım.Diyelim ki sordular,gelir misin diye?..Sorulmaz ya...Diyebilir misin giderim.Farz et ki ölüm hayata doğmuş bir güneş.Arkasında kalınca donarsın önüne düşersen yanarsın.Öyle ki çare ateşe atılmış umutken kurtarabildiklerinle varsın.

KIYMET OCAK

kocak1967@hotmail.com

YAZARIN DİGER YAZILARI

www.medyatirebolu.com/KIYMET OCAK YAZILARI

www.metintuzcu.com/İKLİM/BEYAZ

www.goreleses.com/MİSAFİR KALEMLER-ARŞİV

www.izedebiyat.com/KIYMET OCAK ŞİİRLERİ